Nationaal Park Augrabies Falls

In het uiterste noordwesten van de Noord-Kaap in Zuid-Afrika spreidt de Oranjerivier, bij velen bekend onder haar Khoekhoe-naam de Gariep, zich breed en ondiep uit over een plateau van kaal graniet voordat ze zich samenbundelt tot één enkel kanaal en ongeveer 56 meter naar beneden stort in een gebulder van wit water. De Khoi die hier woonden noemden de plek Ankoerebis, de „plaats van veel lawaai”, een naam die de latere Trekboers verzachtten tot Augrabies. Bij de zomervloed wordt de waterval werkelijk woest: tijdens de recordoverstromingen van 1988 zou hij zijn opgestuwd tot bijna 7,800 kubieke meter water per seconde.

De waterval ligt aan het begin van een van de meest dramatische ravijnen van het land, een 18 kilometer lange kloof die zo’n 240 meter diep is uitgesleten in oud granieten sokkelgesteente, een schoolvoorbeeld van een rivier die zich langzaam een weg zaagt door hard gesteente. Gladde koepels en door water gepolijste rotsblokken omlijsten de val, en een vlonderpad met uitkijkpunten laat bezoekers de rivier in de kloof beneden zien verdwijnen.

Augrabies Falls werd in 1966 uitgeroepen tot nationaal park en wordt vandaag beheerd door South African National Parks (SANParks). Voorbij de waterval bewaakt het een kale, door de zon geblakerde woestijn bezaaid met kokerbomen (kokerboom), waar klipspringers over de rotsen klauteren, gemsbokken en springbokken de vlakten oversteken, Kaapse otters de rivier bewerken en broedparen van Verreaux’ arenden op de opwaartse luchtstromen zweven; ook zwarte neushoorns zijn er opnieuw uitgezet. Met een hoogzomerse hitte die richting 40 graden C gaat, zijn de mildere maanden van de herfst en de lente het aangenaamst om te verkennen, al is de waterval zelf op zijn krachtigst van februari tot april.