Nationaal Park Golden Gate Highlands

In de golvende uitlopers van de Malutibergen, waar de oostelijke Free State opklimt naar de grens met Lesotho, ontleent Golden Gate Highlands National Park zijn naam aan een paar zandsteenkliffen die de valleiingang flankeren en in de late namiddagzon vloeibaar goud kleuren. Het gesteente is de Clarens-formatie — een lichtgekleurde, fijnkorrelige zandsteen die verweert van bijna wit tot geelbruin en oker — en de beroemdste rotsformatie ervan, de Brandwag(„schildwacht”)-Buttress, verrijst in steile wanden die op sommige plaatsen meer dan 100 meter hoog zijn. Uitgeroepen in 1963 is het park het enige nationale park van de Free State en wordt het vaak omschreven als het enige nationale graslandpark van Zuid-Afrika; het terrein klimt van ongeveer 1,800 meter op het plateau tot de 2,829 meter hoge top van Ribbokkop.

Dit is hooglandgrasland in plaats van bushveld met grofwild: er zwerven hier geen leeuwen of olifanten, maar kuddes eland, zwart gnoe, blesbok, springbok en Burchell-zebra grazen op de hellingen, samen met de vaalribbok en de bedreigde oribi. De kliffen en thermiek trekken enkele van de zeldzaamste vogels van zuidelijk Afrika aan, waaronder de lammergier (baardgier), Kaapse gier en kaalkopibis. Het park is in wetenschappelijke kringen even befaamd: in 1978 haalde paleontoloog James Kitching gefossiliseerde eieren en embryo’s van Massospondylus uit een wegcoupure bij Rooidraai, exemplaren die tot de oudste ooit ontdekte dinosaurusembryo’s worden gerekend.

Lang voordat het een park was, werden deze beschutte zandsteenoverhangen beschilderd door San-jager-verzamelaars, en hun rotskunst is in de grotten bewaard gebleven. Malariavrij en op een paar uur rijden van Johannesburg via het kunstenaarsstadje Clarens, beloont Golden Gate wandelaars en automobilisten met weidse graslandvergezichten, met sneeuw bestoven wintertoppen en het dagelijkse schouwspel van steen die bij zonsondergang vlam vat.